06-27570171 susan@grijphetgoud.nl
Duruk Goutrug. Inspiratie uit de Tao van Poeh.

Duruk Goutrug. Inspiratie uit de Tao van Poeh.

Vandaag geen zelfgeschreven blog, maar een stukje uit het boek Tao van Poeh. Je moet wellicht even in de schrijfstijl komen, maar je gaat het echt zien als je het door hebt :-D. Ben jij een Goutrug? Of ken je er één? Ik ben benieuwd.


Duruk Goutrug

Het lijkt wel of je ze overal tegenkomt. De zon hoeft maar eventjes door te komen, of je ziet de Goutruggen als een kudde bisons door het park daveren, waarbij ze de meest uiteenlopende Luidruchtige Ademgeluiden produceren. Het kan gebeuren dat je gezellig zit te picknicken in het gras en opeens merkt dat er zojuist een paar door je kipsalade zijn gehold.

Maar over het algemeen zit je in de buurt van bomen en gras redelijk veilig, want Goutruggen zijn geneigd die te mijden. Ze ploeteren liever voort op asfalt en beton, in navolging van kortlevende vervoersmachines, waarvoor die verharde oppervlaktes zijn geschapen. Terwijl ze giftige uitlaatgassen inhaleren van de voertuigen die voor hen moeten uitwijken, lopen ze druk tegen elkaar te kakelen over hoe goed ze zich wel niet voelen nu ze lekker Buiten zijn. Natuurlijk leven noemen ze dat.

Duruk Goutrug is bijna wanhopig actief. Als je hem vraagt welke Interesses hij zoal heeft in het Leven, noemt hij een lijst op van Sporten als: ‘Parachutespringen, tennissen, joggen, badmintonnen, skiën, zwemmen en windsurfen.’
‘Is dat alles?’
‘Tja, ik eh…. (zucht, hijg, puf) dacht van wel’, zegt D. Goutrug.
‘Auto’s nazitten, heb je dat weleens geprobeerd?’
‘Nee, ik – nou, nee.’
‘Met krokodillen worstelen, wel eens gedaan?’
‘Nee… heb ik trouwens wel altijd eens willen doen.’
‘Rolschaatsen van een hoge trap dan?’
‘Nee, nooit aan gedacht, eigenlijk.’
‘Maar je zei dat je zo actief was?’
Dan komt het ogenblik waarop Duruk Goutrug peinzend antwoord: ‘Zeg, wat denk je… zou ik iets mankeren? Misschien bne ik m’n energie wel aan ’t kwijtraken.’

Na een tijdje waarschijnlijk wel, ja.
De Sportieve Goutrug – een van de vele soorten die hier voorkomen – houdt zich bezig met zijn Conditie, zegt hij. Maar om een of andere reden ziet hij die als iets dat er ingeramd moet worden van buitenaf, in plaats van opgebouwd van binnenuit. Hij verwart lichaamsbeweging dus met werk. Hij werkt als hij werkt, werkt als hij aan zijn conditie werkt, en werkt meestal ook nog als hij iets voor zijn plezier doet. Werk, werk, werk. Altijd maar werken en nooit eens spelen, dat maakt van D. Goutrug een saaie jongen.

[…]

Zo gaat dat, zie je – een Goutrug kent geen rust.
Laten we het zo stellen: als je gezond, ontspannen en tevreden wilt zijn, moet je eens goed kijken wat D. Goutrug doet en dan zelf het tegenovergestelde doen. Daar heb je hem weer, heen en weer ijsberend, rammelend met het kleingeld in zijn zak, zenuwachtige blikken op zijn horloge werpend. Je wordt al moe als je alleen maar naar hem kijkt. In het ergste geval moet hij ook altijd ergens heen, tenminste in oppervlakkige, lijfelijke zin.
Maar een wandelingetje maken, dat doet hij niet; daar heeft hij geen tijd voor.


Herkenning

Ik herken mezelf van een aantal jaar geleden er in. Gelukkig lukt het me steeds beter om het tegenovergestelde te doen. Om niet te sporten om te presteren. Om gewoon een wandelingetje in het park te maken. Om gewoon af en toe het gaspedaal los te laten in plaats van verschrikt op de rem te trappen. Herken jij jezelf in Duruk Goutrug? Laat het me weten in de comments.

Nee… punt.

Nee… punt.

“Hi griters. Ik ben er morgen niet bij. Groetjes Susan”. Zo zag mijn what’s app je er afgelopen maandagavond uit. Dit was stiekem wel een uitdaging. Ik was namelijk van plan te schrijven “Hi griters, Ik heb vanavond al gecombat, dus ik ben morgen niet bij de grit*. Groetjes Susan”. Een bericht dat ik er niet ben, mét de reden waarom ik er niet ben. Herken jij dat ook? ja is gewoon ja, maar nee is nee, want… Wil jij ook gewoon “nee” zeggen, zonder reden? Lees dan dit blog.


Automatische piloot: uit

Het gebeurt bijna automatisch. Wanneer ik niet naar een afspraak kom, geef ik aan waarom ik niet kan. Ik heb niet echt het gevoel die reden te moeten geven, ik doe het gewoon. Het koste mij afgelopen maandag wel wat moeite om dit anders te doen. Niet de moeite om het te durven zeggen, maar de moeite om gewoon te typen: ik kom niet. punt. Mijn automatische piloot ging uit en ik ging aan. Een mini out-of-my-comfortzone.


Sorry, ik kan niet

Wat mij betreft nog zo’n klassieker: sorry, ik kan niet. Je verontschuldigen dat je niet kan of iets niet neemt. In het verleden heb ik het ook veel gedaan. Sorry zeggen. Om van alles en niks. Totdat iemand anders zei “hou eens op met sorry zeggen”. Tja, eigenlijk was er niet echt iets om sorry te zeggen. Sindsdien heb ik mij voorgenomen om alleen sorry te zeggen als ik echt iets heb gedaan wat niet leuk voor de ander is. Maar dat is weer een heel blog apart ;-). Wanneer je “nee” zegt, hoef je daar dus niet voor te verontschuldigen. Tenzij de ander daar daadwerkelijk last van heeft.


Waarom niet?

Het kan voorkomen dat de ontvanger graag een reden wil. Ik zie dit voornamelijk als belangstelling. Een ander wil graag dat zijn/haar plaatje klopt en als jouw antwoord afwijkt van het antwoord dat hij/zij verwacht, dan roept dat vraagtekens op. Er is meer/nieuwe informatie nodig om het plaatje kloppend te maken. Ik zie het vooral als interesse van een ander en heb meestal niet het gevoel verantwoording af te moeten leggen. En wil ik er eigenlijk niks over kwijt? Dan zeg ik: “gewoon”. Ik kan ook smakelijk lagen om deze vlog van Steye van Dam.


Leugentje om bestwil

Dit is wat mij betreft een no-go. Wanneer je liever om half 10 in bed ligt dan dat je naar een verjaardag gaat, dan is daar helemaal niks mis mee. Je mag best zeggen dat je moe bent of geen zin hebt. Breng dit wel met tact en blijf vooral bij jezelf. Het voordeel van nee zeggen zonder reden, is dat je ook niet hoeft te liegen. Dubbele winst dus.


Conclusie

Nee zeggen zonder reden is iets wat een nieuwe gewoonte gaat worden. Mijn automatische piloot gaat uit en ik moet nieuw gedrag aanleren. Maar dat is mooi, want dit nieuwe gedrag geeft mij meer (zelf)vertrouwen. Yes! En wil de ander weten waarom ik niet kom of iets niet wil? Meestal leg ik wel uit waarom, want blijkbaar is nee zeggen vaak inspirerend voor de ander :-).

Zeg jij makkelijk nee? En dan met of zonder reden? Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen. 

 

*denk jij: wat zijn dat voor termen: grit en combat. Dit zijn beide groepslessen op de sportschool waar ik train.

Waarom kom je niet in actie?

Waarom kom je niet in actie?

Je stelt een spannend telefoontje uit door eerst al je (onbelangrijke) e-mailtjes door te nemen. Bij het voornemen om gezonder te eten, hou je na de eerste chocoladereep al weer op, omdat het toch al mislukt is. Je wilt eerst nog die blogtraining volgen, voordat je begint met schrijven. Herken je dit gedrag? Het heet zelfsabotage. Je bereikt je doel niet, omdat jij je eigen proces saboteert. Wat is zelfsabotage, hoe herken je het en hoe doorbreek je het?

Zelfsabotage

Al een aantal weken, zo niet maanden, roep ik “ik wil wat met video doen”. Dit zeg ik tegen anderen, maar vooral tegen mezelf. Wanneer ik me (weer) voornam om een filmpje op te nemen of op Facebook live te gaan, vond ik dat ik daar een goed moment voor moest kiezen (zelfsabotage). “Volgende week dinsdag is een goed moment” dacht ik dan.

In het weekend voor het opnamemoment kreeg ik al wat last van mijn keel of werd ik snotterig. Op de dag zelf zat ik flink te hoesten of te snotteren. Nu ik het opschrijf, lijkt het glashelder, maar ik kwam er pas na de derde keer achter. De angst om te uiten sloeg mij letterlijk op de keel en mijn weerstand werd lager (zelfsabotage). Als vitaalcoach kon ik natuurlijk niet verkouden of hoestend voor de camera verschijnen. “Yes” dacht mijn lijf, ik zit weer veilig.

5 seconden regel

Zelfsabotage komt voort uit onzekerheid. Je weet niet wat er komen gaat. Je vraagt je af hoe een bepaalde situatie uit gaat pakken of hoe je leven er uit zal zien als je die stap naar verandering maakt? En dit hoeft niet persé negatief te zijn. Ik vind het rete spannend om een filmpje op te nemen. Laat staan om op Facebook Live te gaan. Aan de andere kant vind ik video een krachtig middel en heb ik er vertrouwen in dat dit voor mij een goed communicatiemiddel gaat zijn. Ik zie het als een toffe uitdaging, maar het blijft spannend om dat ik het nog niet (vaak) gedaan heb.

Graag deel ik deze prachtige TEDx Talk door Mel Robbins met je. Zij legt uit dat je lijf twee standen kent. Automatische piloot en noodrem. De automatische piloot is voor de dagelijkse dingen. Wanneer je iets spannends gaat doen (zowel positief als negatief) dan denkt je lijf “STOP!”. Het wil je beschermen tegen een onaangenaam gevoel. Tussen de gedachte om iets spannends te doen en je lijf die aan de noodrem trekt, heb je 5 seconden. 5 seconden om op die leuke dame of vent af te stappen, 5 seconden om die super vette, maar te dure sneakers te kopen. Onderneem je geen actie? Dan hoppa, staat de noodrem er op.

Lef

Heb je dan alleen die 5 seconden? Nee, je hebt nog 1 optie: lef! Ook al vind je het rete spannend, heb je klamme handen, een droge mond….. DOEN! Want naast dat het rete spannend is, is er vaak ook een verlangen om het wel te doen. En dat verlangen vertelt jou wat je op dit moment nodig hebt. Je kunt niet negeren wat jij nodig hebt. Het is jou taak om met beide handen vast te grijpen wat jij nodig hebt.

Ik weet dat video voor mij een kracht middel is om in te zetten in mijn bedrijf. Ik voel dat ik hier mee wil gaan werken. Dus ondanks dat ik het rete spannend vind druk ik op ‘record’. Ik begin te praten en halverwege kom ik niet meer uit mijn woorden. Ik druk op stop en begin op nieuw. Soms komt er een half verhaal, soms druk ik al op stop voordat er überhaupt één woord uit kwam. Volgens mij is het uiteindelijk versie 20 die ik online zet. “Yes!”

Van zelfkennis tot zelfontplooiing 

Wil jij zelfsabotage doorbreken? Stel jezelf dan de volgende vragen:

  1. Doe jij wel eens dingen die nieuw zijn? Dingen die je spannend vindt?
  2. Ben jij je bewust van het gevoel wat dat bij jou oproept?
  3. Herken jij de signalen die jouw lijf uit bij die spanning?

Heb jij door dat je jezelf aan het saboteren bent? Dan ben je klaar voor de volgende stap: kom in actie. Dat is niet makkelijk, dat weet ik. Maar door in actie te komen ontwikkel jij jezelf. Let maar op! Als jij actie onderneemt voel jij je dapper, sterk en vol zelfvertrouwen. Het geeft je energie! En niet alleen op dat moment. Bij een volgende spannende situatie heb je deze portie lef al op zak!

Ik ben benieuwd naar jouw zelfsabotage-moment. Wanneer saboteerde jij jezelf en wat deed je toen? En kwam je toch in actie? Deel het met mij hieronder of reageer op mijn social media post.