06-27570171 susan@grijphetgoud.nl
Ondernemen: leuker kunnen we het wel maken, niet makkelijker

Ondernemen: leuker kunnen we het wel maken, niet makkelijker

Als ondernemer ben je verantwoordelijk voor je eigen geldzaken. Ik dacht dat dit mij aardig goed af ging. Tot vorige week. Toen sloeg lichtelijk de paniek toe. Ik kwam er namelijk achter dat het als zelfstandig ondernemer, zeker als starter, zeer onverstandig is om via de voorlopige teruggave van de Belastingdienst je hypotheekrenteaftrek te ontvangen. F*ck! Heb ik vorig jaar geld ontvangen waar ik eigenlijk helemaal geen recht op heb? Hoe ga ik dat in godsnaam terug betalen? Zijn er meer van dit soort dingen waar ik niets van weet? Ik moet echt een boekhouder! Heb jij wel eens geldzorgen of wil je weten hoe dit avontuur afliep? Lees dan dit blog.


Onaangename verrassing

In gesprek met een vriendin (ook ondernemer) kom ik er achter dat het niet goed is dat ik mijn hypotheekrente aftrek via de voorlopige teruggave ontvang. Mijn vriendin kon mij niet precies uitleggen hoe het zat. Ze had hier een boekhouder voor en die wist hoe dat zat. Ik dacht: daar moet ik straks maar eens in duiken. Na ons gesprek ga ik op onderzoek uit. Hoe meer ik lees, hoe zenuwachtiger ik word. Het wordt me min of meer duidelijk hoe het zit en dat geeft me geen goed gevoel. Sterker nog, ik word er flink ongerust van. Bang voor een terugvordering van de Belastingdienst. Maar vooral een gevoel van machteloosheid en falen komt naar boven. Waarom weet ik dit niet? Maar ook: hoe had ik dit kunnen weten? En zijn er nog meer zaken waar ik niet(s) van weet? In eens zakt het kaartenhuis in elkaar. De situatie is niet meer te overzien en dat is mijn fout.


Help!

Met m’n handen in het haar bel ik een boekhouder. Ik vertel haar over mijn ontdekking en dat het voor mij tijd is om naar een boekhouder te gaan. Ze neemt de tijd om mij uit te leggen hoe het zit met de hypotheekrenteaftrek. Oké, volgens mij begin ik het te snappen. Door haar uitleg krijg ik sterk het gevoel dat het echt tijd is om dit soort zaken over te laten aan een expert en die expert heb ik in haar gevonden. Ik maak met haar een afspraak voor een kennismakingsgesprek. Een kennismakingsgesprek waarin zij ook al een aantal zaken voor mij wil uitzoeken. Fijn! Na het telefoongesprek voel ik me iets rustiger. Doordat ik nu weet hoe het zit, voel ik me wat minder machteloos. Ook voel ik mij trots dat ik hulp heb gevraagd. De eerste stap is gezet en dat voelt goed.


Waarom arme mensen domme dingen doen* 

Wanneer ik aan het eind van de dag terug naar huis loop, denk ik terug aan mijn vorige baan als consulent huurschulden. Het was voor mij soms lastig voor te stellen waarom mensen niet aan de bel trokken op het moment dat ze in de problemen zaten. Wanneer je hulp vraagt kun je immers naar een oplossing werken. Maar vandaag was een wijze les. Ik heb ervaren welk effect het heeft wanneer je grip op geld verliest. Ik heb er voor gekozen om wel hulp te vragen in de vorm van een boekhouder, maar ik kan me ook voorstellen dat het gevoel je tegen houdt. Dat je het liefst onder je dekbed wilt kruipen en dat je heel hard hoopt dat het probleem op wonderbaarlijke wijze vanzelf weer over gaat. Ook al weet je dat het rationeel niet zo is. Wanneer je zelf geen grip hebt, zie je de (weg naar de) oplossing ook niet. En dit kan je lam slaan.
* (lees meer op de correspondent)


Langzaam krijg ik weer grip op de zaak

Er zit een week tussen mijn telefoontje en de afspraak met de boekhouder. Ik merk direct welk effect de geldzorgen op mijn vitaliteit hebben. Ik ga er over piekeren en ik voel me onrustig. Ik kan me minder goed concentreren en heb minder zin om aan het werk te gaan. De twee dagen voor de afspraak word ik zelfs vroeg in de ochtend wakker en staar ik naar het plafond. Ik probeer weer in slaap te komen, maar dat lukt niet echt. Het is duidelijk – ik voel me gestresst. Gelukkig weet de boekhouder mijn zorgen voor het grootste gedeelte weg te nemen. De kans is groot dat ik vorige jaar niet te veel hypotheekrenteaftrek heb ontvangen. Sterker nog, wanneer we samen kijken naar de Belastingaangifte voor 2015, ziet zij dat iets verkeerd heb ingevuld waardoor ik waarschijnlijk te veel belasting heb betaald. Iets wat zij (samen met mij) opnieuw kan insturen waardoor ik dit geld weer terug kan krijgen. Al met al lijkt het met een sisser af te lopen. Ik ben pas 100{fb3c50e343393c6893a7fe075b0deeb3ee30eee05b33ad112f2eb70498fa0b86} gerust gesteld als we de aangifte 2016 (samen) hebben gedaan, maar voor nu kan ik in ieder geval weer rustig slapen vannacht.


Conclusie

Van financiële zorgen kun je flink in de stress raken. Voor mij lijkt het er op dat het om een stressvolle week ging die met een sisser (hooguit met een te overzienbaar bedrag) afloopt. Ik kan me nu nog beter voorstellen welk effect financiële zorgen op je dagelijkse leven hebben. Het heeft effect op je concentratie, je motivatie, je humeur en je fysieke gezondheid. Hulp vragen kost soms wat moeite, maar hulp krijgen neemt een enorme last van je schouders.

Herken jij mijn gevoel? Heb je zelf wel eens geldzorgen (gehad)? Hoe ben jij er mee om gegaan? En ben je ondernemer en heb je nog geen boekhouder? Echt doen! Het is onwijs waardevol en wie weet kun je er zelfs geld aan verdienen ;-).

Ik wil niet meer…

Ik wil niet meer…

“Dan maak je maar zin” een zinnetje die ik als kind (en volgens mij ieder kind) regelmatig te horen kreeg. En misschien ben jij zelf vader of moeder en zeg jij dit ook tegen jouw kids. Er zijn nou eenmaal dingen die moeten gebeuren, ook al hebben we er geen zin in. Maar tot waar gaat die grens? Wat is het verschil tussen geen zin en tegenzin? En wanneer is het genoeg?

Routine

Een hele hoop dingen doen we uit gewoonte. We doen hetzelfde werk als gisteren, zaterdag is wasdag en dikke kans dat we al jaren (ongeveer) dezelfde vrienden hebben. Naast onze dagelijkse routine, kunnen ook negatieve dingen gewoonte worden. Wanneer je al maanden elke nacht om 3.00 uur naar het plafond ligt te staren is dat inmiddels gewoon geworden. Je staat er eigenlijk niet meer bij stil dat dit niet gezond is of dat je eerder wel het klokje rond kon slapen. Misschien is het zelfs gewoon geworden dat je elke morgen jezelf uit bed sleept, de dag op automatische piloot overleeft en ’s avonds uitgeblust op de bank ploft. Het is gewoon geworden dat je je niet echt fit voelt.

Het gaat niet vanzelf over

Voel jij je niet echt fit? Dan is het aan jou om verandering aan te brengen. Wanneer jij niets veranderd, zal de situatie ook niet veranderen. En ik weet het, het doorbreken van routine is lastig en vaak spannend. Zo niet dood eng! Ruim twee jaar geleden was het voor mij gewoon geworden dat ik slecht sliep, dat ik op mijn werk altijd achter de feiten aan liep en dat ik in het weekend te moe was om naar een verjaardag te gaan. Dat wanneer iemand een flauwe grap maakte ik die eigenlijk niet kon hebben. Ik wist toen niet goed wat het was, maar één ding wist ik zeker. Als ik niet ingrijp, dan wordt het alleen maar erger. Het was tijd om voor mezelf te kiezen.

Geen zin vs tegenzin

Voor mij zit er nu een duidelijk verschil tussen geen zin en tegenzin. Ik merk dit aan mijn gedrag en aan de signalen van mijn lijf. Heb ik geen zin om te stofzuigen, dan ga ik eerst dat ene interessante artikel lezen, dan nog een youtube filmpje kijken, enz. Kortom, ik ga dingen uitstellen omdat ik er geen zin in heb. Tegenzin is anders. Bij tegenzin voel ik dit heel duidelijk in mijn lijf. Ik krijg een knoop in mijn maag of ik ga me suf piekeren. In ergste geval krijg ik letterlijk het gevoel: ik wil dit niet! Daarnaast herken ik ook steeds beter wanneer ik iets spannend vind, maar het wel graag wil doen om iets te bereiken. Omdat het belangrijk voor mij is. Wanneer ik bijvoorbeeld op een podium sta om te presenteren vind ik dat spannend, mijn lijf bibbert een beetje en ik voel dat mijn wangen warm worden. Toch is dit geen negatieve ervaring. Ik geniet ervan te zien dat ik mensen kan enthousiasmeren of zelfs kan raken. Ik merk duidelijk het verschil tussen zin, geen zin en tegenzin.

Luister

Hoe lastig ook, je hebt altijd een keuze. En je kunt adviezen van mensen om je heen verzamelen – soms krijg je die zelfs al ongevraagd – maar alleen jij weet wat het beste voor jou is. Ik ben er van overtuigd dat wanneer jij kiest wat het beste voor jou is, dat dit een positief effect heeft op jou en iedereen om je heen. Wanneer jij goed in je vel zit en je energiek voelt, straal je dit uit naar je omgeving. Dat is veel waardevoller dan blijven zitten waar je zit of nog een stapje verder – jezelf wegcijferen voor anderen. Het is aan jou, om verantwoordelijkheid te nemen voor jouw gezondheid en jouw geluk. Ik heb uiteindelijk mijn baan in loondienst verruild voor het ondernemerschap. Een onwijs spannend moment, maar ook heel logisch. Ik koos namelijk voor mijn gezondheid en geluk. Naast meer energie, gaf deze beslissing mijn zelfvertrouwen een enorme boost. Ik voelde hoe belangrijk dit voor mij was om voor mezelf te kiezen en voor mezelf te zorgen.

Kom in beweging

Mijn beslissing kwam niet van de een op de andere dag. De uitvoering ook niet. Het begon met stapjes die uiteindelijk sprongen werden. Wil jij in beweging komen? Check dan deze tips.

1. Het gevoel, dat je niet op je plek zit, mag er zijn. Stop het alsjeblieft niet weg.

2. Ga met anderen in gesprek. Dit geeft meer zelf inzicht en een bredere blik op de situatie.

3. Begin klein. Net zo geleidelijk als de situatie begon, stuur je bij naar een nieuwe richting.

4. Blijf afstemmen met je gevoel of je de juiste richting op gaat. En is de stap groot of klein genoeg?

5. Ga niet voor zekerheid, maar heb vertrouwen.

6. Wees dapper. Ook al is het spannend, als het goed voelt, dan is het goed.

7. Zorg voor steun en durf daar ook om te vragen.

8. Onthoud dat keuzes nooit definitief zijn. Je kunt altijd opnieuw kiezen.

Conclusie

Sta af en toe stil bij de dagelijkse dingen die je doet. Heb je hier zin in of niet? Luister naar je lijf en maak keuzes die goed zijn voor jou. Oké, er zullen altijd dingen zijn waar je geen zin in hebt. Maar voorkom dat je dingen met tegenzin doet. Ga er vanuit dat mensen altijd het beste met je voor hebben, maar dat jij alleen weet wat goed voor jou is. En ik beloof het je, wanneer jij goed in je vel zit heeft dit een positief effect op jou en de mensen om je heen.

 

Foto: Aaron Burden

TEDxSaxion Open Mic

TEDxSaxion Open Mic

Op 3 juni 2015 werd ik geïnspireerd. Ik werd geraakt door de pitchers op het podium van TEDxSaxion Open Mic. Vijftien pitchers spraken drie minuten over een ervaring, een idee wat de wereld zou moeten horen. In mijn lijf voelde ik het borrelen: ik wil dat ook. Daar staan en mensen inspireren. Ik sprak het uit tegen een vriendin “volgend jaar sta ik daar ook”. Op 15 juni 2016 kwam mijn wens uit. Wat een avontuur! Wil je weten wat er aan vooraf ging en hoe ik de avond heb beleefd? Neem dan even de tijd, want het is een flink verhaal.

Een “idea worth spreading”

Begin april 2016 kwam de uitnodiging online. Heb jij een “idea worth spreading”? Meld je dan aan voor onze TEDxSaxion Open Mic. Opnieuw voel ik de energie door mijn lijf gieren. Ja! Ik heb een idee dat verspreid moet worden. Voor de aanmelding stellen ze de volgende vragen: Wat is jouw idee? Waarom ben jij de persoon om dit te vertellen en geef een  introductie van jezelf.

Ik wil super graag door naar het podium, dus ik pak het zorgvuldig aan. Ik beantwoord de vragen in een eigen document en vraag feedback aan vrienden. Dit helpt enorm! Met hun feedback worden mijn antwoorden nog concreter, levendiger en krachtiger. En niet onbelangrijk: alle Engelse taalfouten werden er uit gehaald :-). Mijn verhaal is klaar om ingestuurd te worden. In slowmotion voel ik mijn vinger op de mousepad landen en zie ik op mijn scherm dat de aanmelding wordt verzonden. Ik voel een rush. Wauw ik heb het gedaan! Dit wordt heel gaaf, maar ook vet spannend.

Notorious speaker coach boot camp

Hi there!
Congratulations, you’re in!
Whaaat?! Yes, you’ve made the first cut! You’re one step closer to our main TEDx stage. We’ve chosen 18 potential pitchers for our notorious ‘speaker coach boot camp’.

Yeah, I did it!! Ik ben door naar de boot camp! Voor de boot camp krijgen we ook de mogelijkheid om samen te eten. Dat is fijn, om de groep te leren kennen en even te acclimatiseren. Het is bijzonder om te ervaren dat er al snel een klik ontstaat. Ik voel mij verbonden met de groep omdat we samen dit spannende avontuur aan gaan.

Boot camp 1: presentatietraining

Voeten onder je heupen, borst op en heel iets naar voren leunend. Heen en weer lopen is een no-go, tenzij het lopen een doel heeft. Praat vanuit je buik… Wist je dat 70{fb3c50e343393c6893a7fe075b0deeb3ee30eee05b33ad112f2eb70498fa0b86} van je presentatie afhangt van je non-verbale communicatie? Er wordt flink wat tijd in dit onderdeel gestoken. De non-verbale communicatie wordt samengevoegd met de inhoud.

Maak een nieuwsgierigmakende openingszin, beschrijf je kernboodschap in één zin en sluit af met een smashing ending! Met deze drie zinnen doen we allemaal onze mini-pitch voor de groep. Het gevoel van zenuwen gaat nog een tandje hoger. En niet alleen bij mij, de zenuwen zijn voelbaar in de hele ruimte! Gelukkig hebben Nienke en Lars (de speaker coaches) daar wel wat voor: zenuwen bestaan niet! De onrust die je voelt is de energie die jou klaar stoomt, om jouw idee te laten horen aan de wereld!

Na 2,5 uur verlaat ik al stuiterend de ruimte. Een mengeling van enthousiasme en ontlading giert door m’n lijf. We mogen ons voorbereiden op onze pitch.

Oefensessie

Zorgvuldig als ik ben, vraag ik opnieuw vrienden om feedback. Ik nodig een aantal vrienden op maandagavond bij mij thuis uit om te oefenen. Vrienden waarbij ik mij veilig voel en waarvan ik weet dat zij mij van goede feedback zullen voorzien. En zo heb ik alvast mijn pitch in een kleiner groepje geoefend. Niet dat dit ontspannend is. Jemig, ik sta in m’n eigen woonkamer, voor mensen die ik goed ken en nog ben ik me een potje nerveus!

Gelukkig levert de avond mij veel op en wordt het steeds minder spannend. Ik oefen mijn pitch een paar keer en ieder keer wordt hij beter door feedback van mijn liefdevol kritische luisteraars. De komende dagen kan ik nog wat sleutelen, maar het grote verhaal staat. Fijn!

Boot camp 2: generale repetitie

Wanneer ik op de rode stip sta, ziet Nienke dat ik het spannend vind. Ze slaat een arm om mij heen en fluistert dat er allemaal lieve mensen tegenover mij zitten. “Spreid je armen en voel hun liefde”. Ik spreid mijn armen en kijk goed naar de groep. Yes, ik voel het! Ik haal diep adem en doe mijn pitch. Het gaat goed! Ik praat rustig en maak goed oogcontact met iedereen. Wauw, wat is dit gaaf!

Wanneer ik klaar ben, komt Lars naar mij toe voor de feedback. Hij vertelt dat ik een duidelijk verhaal heb. Het is concreet met één duidelijk voorbeeld. Mijn vergelijking tussen een mobiele telefoon en het lijf is perfect, want iedereen heeft een mobiel en iedereen heeft een lijf. Het is echt een goede pitch! Ik kijk hem aan en vraag “maar?”. Geen maar! Ik heb echt een goede pitch! Wauw, dat had ik niet verwacht. Ik doe een vreugde sprongetje. Mijn verhaal staat! Nu alleen nog maar oefenen, oefenen, oefenen en oefenen.

TEDxSaxion Open Mic

Het is woensdag 15 juni, DE dag. De weersvoorspellingen zijn niet al te best, dus begin van de middag pak ik alvast de trein. Tegen 15.00 uur ben ik bij Fooddock. 1,5 uur voordat ik verwacht word. Heerlijk! Ik heb alle tijd om te acclimatiseren. Ik neem de ruimte in mij op. Ik ga op de rode stip staan en oefen nog één keer mijn pitch. Oké, ik ben er klaar voor!

Tegen 17.00 uur hebben we een korte briefing met alle pitchers en krijgen we een laatste peptalk van Nienke en Lars. Daarna mogen wij ons buikje vullen met heerlijk eten van Fooddock. Wat een fijne voorbereiding is dat! Langzaamaan zie ik de eerste bekenden binnenkomen. Tim, mijn ouders, de eerste vrienden. Wat fijn dat zij er allemaal voor mij zijn!

En dat zij er voor mij zijn laten ze wel horen als ik het podium op stap. Wauw, wat een groot applaus en gejuich. Ik voel hun energie en liefde. Ik straal. Mijn pitch gaat echt onwijs goed! Mijn verhaal komt er vloeiend uit, ik breng het levendig over en ik maak goed contact met het publiek. Op een gegeven moment voel ik mijn benen trillen, wat spannend! Maar het geeft niet. Het gaat zo goed, dat ik er niet onzeker door word. Zoals Nienke en Lars zeiden, het is de energie die er uit komt. Vanuit mijn tenen naar de rest van mijn lijf. En vanuit mijn lijf de zaal in!

“And then, when your body is recharged, you will live a life full of energy! Thank you” Wauw, wat voel ik mij goed! Ik voel me trots, ik ontvang het grote applaus en doe een klein vreugde dansje. Dat gevoel is de rest van de avond niet meer stuk te krijgen. Mijn lijf zit bomvol energie! En ook de komende dagen teer ik daar nog lekker op.

We have 1, 2, 3 winners!

Op maandagochtend ontvang ik per e-mail de uitslag van de Open Mic. Ik scroll door de e-mail om te kijken of ik één van de drie ben! Nee. Helaas. Ik heb niet gewonnen. Ik voel me teleurgesteld en verdrietig. Ik doe m’n hardloopschoenen aan en ga naar buiten.

Wanneer ik een tijdje aan het lopen ben voel ik dat de teleurstelling weg zakt en plaats maakt voor trots. Ik ben helemaal geen verliezer. Ik ben een winnaar! Ik heb het onwijs goed gedaan, ik heb genoten van de avond en ik ben dankbaar dat ik het met mijn lieve vrienden en familie heb gedeeld. Ik recht mijn rug en ik adem de frisse lucht in. Ik voel me gelukkig!

Filmpje

Ben je nieuwsgierig geworden naar mijn pitch? Als het goed is komt eind juli het filmpje online. Dus nog even geduld, maar als het zover is zal ik hem zeker delen.

Mijn 10 km tijdens de Enschede Marathon

Mijn 10 km tijdens de Enschede Marathon

Afgelopen zondag was het zo ver. De Enschede Marathon. Al een aantal jaar bezoek ik dit evenement met veel plezier. Soms omdat ik iemand ken die mee doet en soms gewoon voor de sfeer. Maar dit jaar was het anders. Dit jaar deed ik zelf mee. Ik liep de 10 km. Graag neem ik jullie mee in mijn ervaring en geef ik afsluitend wat tips aan hardlopers en aan het publiek.

De voorbereiding

Januari 2016 begon mijn missie. Ik wilde met de Enschede Marathon 10 km lopen. Ik liep op dat moment niet hard. Ook was ik tot dan toe altijd een mooi weer loper, dus warme hardloopkleding had ik ook niet. Ik kon er voor kiezen om naar de sportschool te gaan en daar op de loopband te trainen. Maar iets in mij wilde dat niet. Ik wilde naar buiten! De frisse lucht in! (letterlijk en figuurlijk ;-)).

Ik kocht een thermolegging, een thermoshirt en een hardloopjasje, downloadde de app van Evy en de voorbereiding kon beginnen. De Enschede Marathon zou over vier maanden zijn dus ik downloadde het schema 7,5 km voor beginners. Vol enthousiasme begon ik. Ik genoot echt van het buiten lopen. Ik liep vaak in het Wooldrikspark, lekker tussen het groen en langs de eendjes.

Het leek zo goed te gaan. Totdat ik halverwege januari een blessure aan mijn elleboog kreeg. Ja, ook je armen gebruik je bij het hardlopen ;-). Halverwege februari pakte ik het trainen weer op, maar wel met een stapje terug. Ik bouwde mijn conditie weer op, totdat eind maart de verkoudheid om de hoek kwam kijken. Al met al had ik begin april zo’n 5 à 6 km op de teller staan als maximale afstand. En in de week voor de marathon werd ik weer wat verkouden. Aj!

5 of 10 km

Het is zaterdag, de dag voor de marathon. De dag dat ik echt moest gaan beslissen. Wat te doen? Ik vind het belangrijk om naar mijn lijf te luisteren. Om mezelf niet te overvragen. (Daarom had ik me ook nog niet vooraf ingeschreven.) Aan de andere kant weet ik dat je tijdens een loopevenement zoveel energie van de andere lopers en het publiek krijgt. Daarbij hou ik wel van een uitdaging en ben ik een doorzetter. En niet te vergeten: ik had hier zo naar uitgekeken!

Daar stond ik dan. Voor Saxion. Voel je mijn dilemma? Dit is wat mijn lijf mij vertelde: mijn gevoel zei, ik wil het zo graag. Ik kan dit. Het wordt niet makkelijk, maar ik kan dit! Mijn verstand vroeg, weet je dit zeker? Ik antwoordde: nee, maar ik ga er voor! Die 10 km, kom maar op. En wat is het ergste dat me kan gebeuren. Dat ik het niet haal. Is dat dan erg? Niet echt hè.

Klaar voor de start?

Het is zondagochtend. Ik zet mijn fiets achter de Mediamarkt neer en ik loop via de Van Heekgarage onder het startpunt door. Ik merk dat mijn ademhaling hoog is. Mijn lijf trilt een beetje. Gezonde spanning, zenuwen, stress. De adrenaline stroomt door mijn lijf. Ik probeer mijn ademhaling omlaag te brengen door diep in en goed uit te ademen. Het helpt een klein beetje.

Ik moet nog op zoek naar speldjes voor mijn loopnummer. Op het Van Heekplein word ik gered door Jolijn. Ik speld mijn nummer op en moet dan snel terug naar de start. Ik zet nog gauw de Evy app aan en wat muziek op. Ik hoor dat de eersten al onderweg zijn. “De volgende keer moet ik echt meer op tijd komen!”

De 10 km

En daar ga ik dan! Het startpunt over. Ik loop vrij achteraan. Ik hoor mensen in het publiek zeggen “Dit was het hè?” Het voelt alsof ik als laatste gekozen ben met gym. Alsof ik er eigenlijk niet toe doe. Ik ken deze opmerking van een vriendin van mij, die eerder de halve marathon liep. Ik voelde precies wat zij had beschreven. Ik wilde niet de hele route die opmerking horen, dus ik versnel mijn pas.

Bij de eerste waterpost staan oud-collega’s. Wat leuk! Ik pak een bekertje aan en neem een grote slok. Vervolgens loop ik door de stad. Daar staan mijn eerste supporters en net buiten de stad zie ik de big smile van Tim. Wat fijn! Gedurende de route ben ik steeds blij als ik hem ergens zie opduiken. Ook weet ik dat Eva ergens langs de busbaan op roombeek (dit is iets over de helft) foto’s aan het maken is. Het is fijn om van die focuspunten te hebben.

Want het gaat me niet heel gemakkelijk af. Na zo’n 5 km krijg ik de eerste zijstek. Het is een flinke! Ik ga wandelen en focus op mijn ademhaling. Ik adem diep in door mijn neus en blaas zo ver mogelijk uit door mijn mond. Een man uit het publiek zegt “goed zo, loop je eigen tempo.” Die opmerking had ik net nodig. Wat fijn! Nadat ik even rustig aan heb gedaan, kan ik weer verder. De steek komt later nog twee of drie keer terug, maar door even gas terug te nemen kom ik daar door heen. Ik merk hoe belangrijk het is om naar mijn lijf te luisteren. Wat kan ik er maximaal uithalen en wanneer moet ik even een stapje terug doen? Ik voel het aan en anticipeer.

Finish!!

Wanneer ik de Boulevard op loop begint het gevoel. “Yes! Ik heb het gehaald. De finish is in zicht!” Ik maak mijn stappen nog iets groter. Als ik dichterbij komt zie ik 1:15 op de klok staan. Ook al is het mijn brutotijd, ik ben super trots! Wat een overwinning. I did it!!

Na de finish is er nog een heel groot stuk om uit te wandelen. Dat is maar goed ook. Ik voel me wat licht in m’n hoofd. Ik heb het gevoel dat er meer zuurstof in mijn benen zit dan in m’n koppie. Ik focus mij opnieuw op mijn ademhaling. Zo diep mogelijk in. Hier met die zuurstof! Het helpt. Langzaam aan kan ik me weer focussen op de buitenwereld. Wat een mensenmassa. En wat gaaf om hier aan mee te doen! Ik ben moe, maar meer dan voldaan. Ik ben trots!

Tips voor lopers
  1. Zorg voor een goede voorbereiding!
  2. Deins niet terug voor een (haalbare) uitdaging.
  3. Blijf tijdens het lopen in contact met je lijf.
  4. Het is oké om gas terug te nemen.
  5. Geniet van de energie van de andere lopers en het publiek.
Tips voor publiek
  1. Moedig iedereen aan. Het is zo fijn om support te krijgen. Ook van mensen die je niet kent.
  2. Geef lopers voorrang en houdt het parcours vrij. Het lijkt zo vanzelfsprekend.
  3. Zeg alsjeblieft nooit meer “Dit was het hè”. Ik snap best dat je na het kijken zin hebt in een kop koffie of een biertje, maar juist de mensen achteraan hebben jullie support het hardst nodig!
  4. Laat je inspireren om ook aan zo’n evenement mee te doen. Want kijken is leuk, maar mee doen is helemaal te gek!

Of ik spierpijn heb? Jazeker. En wil je weten wat mijn nettotijd was? 1:08:43. Wat denk jij, volgend jaar onder het uur? En doe jij dan ook mee?

Help een ander = minder stress

Help een ander = minder stress

Met iemand mee lopen als hij de weg vraagt. Voor een ander opzoeken of zij de overstap van de ene trein naar de andere trein gaat halen. Een ander helpen. Wanneer heb jij dat voor het laatst gedaan? Dat gaf een goed gevoel hè?
Vandaag neem ik je mee in de voordelen van hulp, zowel het geven als het ontvangen ervan.

Samen sta je sterk

Het is vrijdagochtend. Samen met vier andere vrijwilligers van Stichting present zit ik op de bank bij de familie Boomsma. Zij hebben een lastige tijd achter de rug en het huis heeft de afgelopen maanden niet veel aandacht gehad. Overal liggen spullen, voornamelijk speelgoed, dat uitgezocht mag worden. Ook de slaapkamers van de twee meiden kunnen een opruim- en schoonmaakbeurt gebruiken. In het huis is duidelijk te zien dat het gezin in een stressvolle periode achter de rug heeft. Zelfs voor mij is het lastig om overzicht van situatie te krijgen en te bedenken waar ik zou beginnen.

Wilma en ik pakken de kamer van Simone aan. Moeder en Simone helpen ook mee. We duiken in de berg speelgoed en knuffels en alles wordt uitgezocht. Moeder is blij met onze hulp en weet gelukkig van aanpakken. Dit is voor een groot deel te danken aan de goede voorbereiding van Stichting Present. Iedereen weet wat er van de ander verwacht wordt. Dat geeft vertrouwen en de energie om lekker aan de slag te gaan.

Simone is ook erg behulpzaam en enthousiast. De poppen en barbies mogen blijven. Alle knuffels (op een paar speciale na) mogen naar het goede doel. Simone roept trots dat er dan andere kindjes mee kunnen spelen. De spullen van het keukentje worden verzameld zodat deze verkocht kunnen worden.

Minder stress? Help een ander

Door een ander te helpen, zakt jouw stresslevel. Dit kun je doen door je een dag(deel) in te zetten voor een ander, maar zelfs al met mijn eerste voorbeeld, even met iemand mee lopen die de weg vraagt, maak je al verschil. Op dat moment geeft het energie en aan het eind van de dag kijk je met een positiever gevoel terug op de dag.

Naast het verlagen van jouw niveau van stress, geeft het je zelfvertrouwen een boost. Jazeker, door een ander te helpen krijg jij meer zelfvertrouwen. Het geeft jou een gevoel van betekenis. Jij doet er toe en bent waardevol voor die ander. Daar kan geen zelfhulpboek tegenop ;-).

Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen

Steeds meer bedrijven zien ook het belang van (indirect) hulp bieden. Denk bijvoorbeeld aan een maatschappelijke dag. Een dag waarbij alle medewerkers van een bedrijf zich inzetten voor maatschappelijke organisaties. Het hokje Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO) kan worden afgevinkt en de medewerkers gaan met een ontspannen en waardevol gevoel naar huis. Ben je zelfstandig ondernemer? Dan profiteer jij van al het bovenstaande en wie weet doe je zelfs nieuwe contacten op.

Hulp verlicht stress

Je zou bijna denken dat alleen de hulpgever belang heeft bij hulp geven, maar ook de ontvanger heeft hier veel baat bij. De ontvanger voelt zich gezien en wordt geholpen met zijn probleem. Wanneer dit probleem vermindert of zelfs opgelost wordt, verlaagd dit het stressniveau en verhoogt dit het gevoel verbondenheid.

Win + Win

Doordat iedereen de schouders eronder heeft gezet (inclusief de familie Boomsma!) zijn we tegen de middag al klaar. Al het speelgoed, kleding en de spullen in de woonkamer zijn uitgezocht en opgeruimd. De stofzuiger gaat nog even door de kamers en het ziet er weer overzichtelijk uit. Een groot deel wordt (via een goed doel) aan anderen gegeven die het beter kunnen gebruiken dan zij. De hulp wordt dus weer doorgegeven.

In één ochtend hebben wij het stressniveau van de familie Boomsma flink naar beneden gebracht. De klus is geklaard en er is letterlijk weer overzicht en rust gecreëerd. Ik voel me voldaan en bekijk trots het eindresultaat. Ik zie ook de blije gezichten van de anderen. Wat een energie geeft dat! Een duidelijke win-win ochtend voor ons allen.

p.s. In verband met de privacy heten familie Boomsma en Simone eigenlijk anders. Wilma heet wel echt Wilma.